kontrola dostępu

System kontroli dostępu (ang. access control) - skrót ACC, nazywane również systemem kontroli przejścia lub sterowania dostępem, ze względu na swoje funkcje ochrony podczas funkcjonowania obiektu bez konieczności angażowania systemu alarmowego lub innych technik zabezpieczeń elektronicznych. Kontrolę dostępu można określić jako system, który ma za zadanie ograniczenie i uporządkowanie ruchu osób (lub pojazdów) na danym terenie lub w obiekcie w oparciu o odpowiednio skonfigurowaną bazę danych oraz archiwizację zdarzeń z tym związanych.

System kontroli dostępu jest to zespół wzajemnie powiązanych urządzeń elektronicznych oraz mechanicznych, których działanie ma na celu ograniczenie użytkownikom (całkowite lub określonym czasie) dostępu do sektorów (stref) tego systemu. Identyfikowanie użytkowników przez system kontroli dostępu zależny jest od zastosowanego typu urządzenia identyfikującego. Mogą to być:

•     odcisk linii papilarnych
•     tagi RFID,
•     tablice rejestracyjne pojazdów,
•     piloty radiowe.

System na podstawie danych zebranych podczas konfiguracji decyduje o tym, czy w danej chwili użytkownik ma prawo dostępu do sektora i uruchamia procedury mające na celu zezwolić lub zabronić przedostanie się użytkownika na strefę.

Elementami zaporowymi uniemożliwiającymi przedostanie się użytkownika na inne strefy obiektu będącego nadzorowanym przez system kontroli dostępu mogą być:

•     drzwi z zamkiem elektronicznym,
•     rygle, bramki,
•     szlabany, bramy przesuwne,

Cechy systemu kontroli dostępu:

•     pełna kontrola nad obecnością użytkownika w strefach systemu
•     identyfikacja elektroniczna użytkownika
•     zrzut na bieżąco zdarzeń występujących w obrębie systemu
•     sterowanie zaporami
•     podsystem anty-pass-back